اخیراً که در ژاپن بودم، فرصت آنرا یافتم تا درباره ی کمپین سازمانهای غیر دولتی در مالزی علیه "جنگ" و تلاش آنها برای شناسایی این پدیده به عنوان یک "جنایت" قابل مجازات توضیح دهم؛ ژاپنی ها در وحشیگری های دوران جنگ علیه چین و همین طور در زمان جنگ پاسیفیک، مقصر و مجرم بودند. اما از سوی دیگر آنها تنها ملتی در جهان بوده اند که یک جنگ اتمی واقعی را تجربه کرده اند؛ دویست هزار شهروند ناگازاکی و هیروشیما با خاک یکسان شدند و هزاران نفر دیگر بار بیماری های ناشی از تشعشعات هسته ای را به دوش کشیدند.

برای ژاپنی ها بر اساس تجربیات شان، واقعیت های جنگ، کشتن و کشته شدن کاملاً قابل فهم بود. فکر می کنم و امیدوار هستم که حمایتی قوی از سوی آنان پشت سر کمپین تبدیل جنگ به جنایت صورت بگیرد.

آوریل امسال نیز به دعوت بنیاد رمضان در انگلستان قراربود تا سخنرانی ای با همین مضمون در ایمپریال کالج لندن ایراد نمایم. اتفاق جالب در این میان، تلاش دانشجویان یهودی برای لغو سخنرانی من (که "ضد یهود" می خواندندم) بود. اعتراضات بالا گرفته بود در حدی که نزدیک بود جداً متصدیان برنامه، اقدام به لغو برنامه سخنرانی من نمایند. ( حقیقتاً منتظر بودم این کار را بکنند تا "آزادی بیان" در بریتانیا را به طور جدی به چالش بگیرم!!!) در هر حال تنش ها فرو نشست و سخنرانی با حضور دانشجویان ایمپریال کالج برگزار شد.

در تمام این سخنرانی ها تلاش می کردم توضیح دهم که چرا و چگونه "جنگ" می بایست به مثابه ی یک "جنایت" قابل مجازات و قابل ارجاع به محکمه تلقی شود. اشاره کردم که احمقانه است که "قتل نفس" را بالاترین جرم با اشد مجازات در نظر بگیریم، اما کشتن یکباره ی هزاران زن و مرد و کودک بی گناه را امری قانونی و متعارف بدانیم. تضادی در این میان هست که در دایره ی ارزش های انسانی دنیای متمدن نمی گنجد.

امروزه میلیاردها دلار صرف تولید، توسعه و معامله ی خطرناک ترین سلاح های کشتار جمعی می شود. کشورهای فقیر و غنی مجبورند برای حفظ آبرو هم که شده این تسلیحات را خریداری نمایند. هزینه ی هنگفت خرید آنرا می پردازند مبادا کمتر از همسایه ی خود آماده ی جنگ افروزی یا دفاع باشند. این در حالی است که درصد قابل توجهی از این تسلیحات اصولاً هرگز استفاده نمی شوند، اما هم چنان بازی خرید تسلیحات با ورود محصولات جدید به بازار و به بهانه ی به روز رسانی تسلیحات قدیمی ادامه می یابد.

پای مالزی نیز به این بازی کشیده شده است. دو زیردریایی خریده ایم که بیش از سه میلیارد رینگیت (یک میلیارد دلار آمریکا) برایمان خرج تراشیده است. کِی قرار است از آنها استفاده کنیم؟... آیا خودمان را برای جنگ با همسایگان مان آماده می کنیم؟... فکر می کنم راه های بسیار بهتری برای خرج کردن سه میلیارد رینگیت وجود داشته باشد!

درست است که ما به نیرویی دفاعی برای حفظ استقلال کشورمان نیازمندیم، اما آیا این توجیهی است برای ورود به مسابقه ی تسلیحاتی؟ تنها کسانی که از این مسابقه سودی عایدشان می شود، همان تولید کنندگان اسلحه اند.

امروزه دیگر جنگ راهگشای سیاست خارجی نیست. چرخ کمپین علیه جنگ و جنایت شناختن آن به گردش در آمده است. حرکتی که بسیار آهسته و طولانی و پر زحمت خواهد بود. اما اگر می خواهیم چنین تغییر شگرفی در نگرش جهانیان نسبت به مفهوم و مقوله ی "جنگ" ایجاد کنیم، می بایست از چنین جایی دست به کار شویم و همه ی تلاش خود را به کار گیریم.

از طریق وبلاگم، ملت مالزی را دعوت به حمایت از این کمپین می کنم. امروز ممکن است ما تهدید خطر جنگ را احساس نکنیم، اما باید مردمی را به خاطر داشته باشیم که سقوط بمب و موشک و واهمه ی کشته شدن جزئی از زندگی روزمره شان شده است. مردمی که نه نظامی گری می دانند و نه تا به حال کوچکترین آزاری متوجه جنگ افروزان ساخته اند.

در 1939، هنگامی که جنگ در اروپا درگرفت، ما مالزیایی ها تصور کردیم که از این آتش در امان خواهیم بود، اما وقایع طور دیگری رقم خورد و مالزی نیز درگیر جنگ، اشغال و از دست دادن مردم بی گناه شد. درگیرشدن یا نشدن در آتش یک جنگ، امری نیست که به سادگی بتوان به پیش بینی آن پرداخت، اما قدر مسلم تا زمانی که با "جنگ" به عنوان "روشی" برای حل مسائل میان دولت ها و ملت ها نگریسته می شود، خطر درگیری با آن پیوسته همگان را تهدید می کند. همین نکته دلیل پافشاری من و همراهان این کمپین بر "جنایت" شمردن جنگ و ترتیب دادن مجازات برای جنگ افروزان است.

ماهاتیر محمد
29 می 2008

منبع: http://www.chedet.com/2008/05/criminalisation-of-war.html

برگردان: ایران مالزی